اعزه

💡 اما حکایت کرد مرا استاد من الشیخ الامام ابوجعفر بن محمد ابی سعد المعروف به صرخ (؟) از الشیخ الامام محمد بن عقیل القزوینی از امیر فخر الدوله باکالیجار البویی که یکی را از اعزهٔ آل بویه مالیخولیا پدید آمد و او را در این علت چنان صورت بست که او گاوی شده است. همه روز بانگ همی‌کرد و این و آن را همی‌گفت که:

💡 و چون در اینها تأمل نمودی، دیده بگشا و در احوال مردمان کن و ببین: در سیرت و طریقه اعاظم افراد بنی آدم، و اعزه مخلوقات عالم، از پیغمبران مرسل و اولیای کمل و محرمان حرم عزت، و باریافتگان حرم خلوت قرب رب العزه، که چگونه به قلیلی از دنیا اکتفا نمودند و به قناعت گذرانیدند، و زاید از قدر ضرورت را نگاه نداشتند.

💡 ز من اعزه چو تاریخ فوت او جستند به عون هم نفسان سکه‌دار گشت این زر

💡 حدیث: روی عن عمر بن الخطاب رضی الله عنه انه قال: قال رسول الله صلی الله علیه و سلم: «من خرج من ذل المعاصی الی عز التقوی اغناه الله بلامال و اعزه بلاعشیرة و من رضی من الله بالیسیر من الرزق رضی الله عنه بالقلیل من العمل».

💡 او در نامه‌های قدیمی خود، همواره از واژه اعزه برای اشاره به دوستان و عزیزانی که در دوران سختی همراهش بودند، با احترام فراوان استفاده می‌کرد.

💡 در مراسم‌های رسمی و سنتی، معمولاً از القاب و تعابیر محترمانه برای خطاب قرار دادن بزرگان و اعزه جامعه جهت نشان دادن ادب و تواضع استفاده می‌شود.

💡 ما امیدواریم که در آینده‌ای نزدیک، بتوانیم دوباره با اعزه و عزیزان خود در محیطی آرام و شاد، دور هم جمع شده و تجدید دیدار کنیم.