استواران

(اُ تُ ) (اِ. ) جِ اُستُوار، معتمدان، اَمینان.

جِ اُستُوار؛ معتمدان، اَمینان.

💡 چو با استواران بپرداخت راز به شه گفت که‌آهنگ رفتن بساز

💡 گر استواران دارد ملک به حاشیه بر چو باز کار به جان افتد استوار تویی

💡 نگویم درد خود با کس کز این راز نگنجد در دل نااستواران

💡 که نه نامور ز استواران خویش ازین پرهنر نامداران خویش

💡 چو با استواران قوی کرد عهد ز ایوان خاکی برون برد مهد