آفتاب چهره

آفتاب‌چهره
(شاعرانه): دارای صورتی زیبا و درخشنده؛ زیبارو. آفتاب رخ. ای آفتاب چهرهٔ بت زادِ سرو قد/ کز زلفْ مشک باری وز نوک غمزه تیر. «دقیقی»

💡 چون آفتاب چهره به زردی نهاد روی برخیز ساز برگ ره مرگ دیر شد

💡 و آن ساربان ز برق سراب برنده چشم وز آفتاب چهره چو میغ مکدرش

💡 تا ماه در حجاب خجالت فرو رود از آفتاب چهره برافکن نقاب را

💡 نعل شبنم را ز برگ لاله بر آتش نهد اشتیاق آفتاب چهره تابان او

💡 فزوده زینت دهر آفتاب چهرهٔ او ربوده رونق سرو اعتدال قامت او

💡 گر آفتاب چهره عابد فریب تست بس پارسا پرستد چون کافر آفتاب