رفتارگرا

💡 او تأثیر به‌سزایی در زمینهٔ علوم «آموزش و پرورش» و چندین شاخه از روان‌شناسی از جمله روان‌شناسی شخصیت، روان‌شناسی درمانی و روان‌شناسی شناختی اجتماعی و همچنین گذار از رفتارگرایی به روان‌شناسی شناختی داشت. او را آغازگر «نظریهٔ یادگیری اجتماعی» می‌دانند که بعدها به «نظریه شناختی اجتماعی» تغییر نام داد.

💡 یک روش فلسفی کلیدی، پدیدارشناسی است، که در آن گزارش‌های شفاهی یا نوشتاری سوژه‌ها مانند داستان‌های نظریه‌پردازی تلقی می‌شود؛ گزارش موضوع، مورد تردید قرار نمی‌گیرد، اما فرض نمی‌شود که گزارشی اصلاح‌ناپذیر دربارهٔ وضعیت درونی آن موضوع باشد. این رویکرد اجازه می‌دهد که گزارش‌های موضوع در تحقیقات روان‌شناختی به‌عنوان یک مبنا باشد، بنابراین محدودیت‌های رفتارگرایی کلاسیک را دور می‌زند.

💡 او بنیان‌گذار شاخهٔ جدیدی در روان‌شناسی تحت عنوان «رفتارگرایی هدفمند» بود. وی همچنین مفهوم یادگیری نهفته را گسترش داد که نخستین بار در سال ۱۹۲۹ میلادی توسط «اچ. سی. بلاجت» مطرح شده بود.

💡 مکتب رفتارگرا در روانشناسی بر این باور است که باید تنها بر رفتارهای قابل مشاهده و اندازه‌گیری تمرکز کرد و از بررسی فرآیندهای ذهنی پنهان اجتناب نمود.

💡 دانشمندان رفتارگرا با استفاده از آزمون‌های دقیق شرطی‌سازی، سعی در تحلیل نحوه یادگیری و شکل‌گیری عادت‌های جدید در موجودات زنده و انسان‌ها در محیط‌های مختلف داشتند.

💡 رویکرد رفتارگرا در سیستم‌های آموزشی مدرن بر تقویت رفتارهای مثبت از طریق پاداش و اصلاح رفتارهای نامطلوب از طریق بی‌توجهی یا تنبیه علمی تأکید بسیار زیادی دارد.