لغت نامه دهخدا
بلل. [ ب َ ل َ ] ( ع مص ) به شدن از بیماری. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). بَل. بُلول. و رجوع به بل و بلول شود. || مبتلی شدن به چیزی و درآویختن به آن. ( منتهی الارب ). برخورد کردن و تمایل یافتن به چیزی. ( از اقرب الموارد از لسان ). || فاجر گردیدن. ( منتهی الارب ). || ظفر یافتن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( دهار ). جمع آن را برخی بُلاّن دانسته اند. ( از ذیل اقرب الموارد از تاج ).
بلل. [ ب َ ل َ ] ( ع اِ ) تری و نمناکی. ( منتهی الارب ). تری. ( دهار ) ( از ذیل اقرب الموارد ) ( غیاث ). نم. ندی. نداوت. رطوبت. ندوت.
- بلل شبهه؛ در اصطلاح فقهی، تری زیر جامه نائم که در بیداری نداند چیست. تری که مرد در جامه بیند و نداند چیست. رطوبتی که در خواب مرد را افتد و به روز نداند که از آب و وذی و ندی و دیگر رطوبات کدام یک است، و بر او تنها تطهیر موضع رطوبت است نه غسل. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). || شی اندک. || عافیت. || طعام عروسی. ( منتهی الارب ). || تجمل: ماأحسن بلله. ( از منتهی الارب ). || خصب و فراوانی و حاصلخیزی، زیرا آن از آب می باشد. ( از ذیل اقرب الموارد از لسان ). || باد شمال سرد. ( از ذیل اقرب الموارد از تاج ).
بلل. [ ب ِ ل َ ] ( ع اِ ) صمغ گیاه عرفط. ( ناظم الاطباء ).
بلل. [ ب ُ ل َ] ( ع اِ ) تخم. ( منتهی الارب ). بذر. ( ذیل اقرب الموارد از قاموس ). || تخم ریزی. ( منتهی الارب ).