فرهنگ معین
(بَ زَ دِ ) ( اِ. ) شاغِل. ج. برزندگان.
(بَ زَ دِ ) ( اِ. ) شاغِل. ج. برزندگان.
شاغِل.
برزندگان.
💡 بیاورد برزنده پیل و چو کوه بیفکند در پیش خیمه چو خار
💡 نشستن همه بود برزنده پیل همش پیل بارنج بردی دو میل
💡 جز سر تسلیم در پای بتان نتوان نهاد چون بکشتن حاکم و برزنده کردن قادرند
💡 بهفت کشور پیغمبرانش بایستی چو کوس بندد برزنده پیل بر طبال