آخرت گرا

کلمه‌ی «آخرت‌ گرا» ترکیبی از دو بخش «آخرت» و پسوند «گرا» است. «آخرت» در زبان فارسی به معنای جهان پس از مرگ، زندگی جاویدان یا دنیای پس از این جهان است و واژه‌ی «گرا» از مصدر «گراییدن» می‌آید که به معنای تمایل داشتن، روی آوردن یا گرایش داشتن است. بنابراین، «آخرت‌ گرا» به فرد یا اندیشه‌ای گفته می‌شود که توجه و گرایش اصلی او به جهان آخرت و زندگی پس از مرگ است. در باورهای دینی، این مفهوم نوعی نگرش است که انسان را به عمل صالح، پرهیز از گناه و زندگی معنوی دعوت می‌کند، زیرا هدف نهایی را در پاداش یا سرنوشت اخروی می‌بیند. در مقابل، واژه‌ی «دنیاگرا» برای کسانی به کار می‌رود که بیشتر به لذت‌ها و امور مادی این جهان توجه دارند. آخرت‌ گرایی مفهومی است که در اخلاق اسلامی، فلسفه‌ی دینی و عرفان جایگاه ویژه‌ای دارد و نشانه‌ی ایمان و باور به پاداش و کیفر پس از مرگ است. از نظر اجتماعی، چنین فردی معمولاً زندگی خود را بر پایه‌ی تقوا، انصاف و معنویت تنظیم می‌کند. از دید فلسفی نیز آخرت‌ گرایی نوعی جهت‌گیری فکری و ارزشی است که زندگی دنیا را مقدمه‌ای برای کمال ابدی می‌داند.