Tanakh

💡 These documents — versions of what Jews call the Tanakh, or what Christians would call the Old Testament — are mostly in Hebrew, although some were written in Aramaic, Greek and Nabataean-Aramaic.

این اسناد - نسخه‌هایی از آنچه یهودیان تنخ یا آنچه مسیحیان عهد عتیق می‌نامند - عمدتاً به زبان عبری هستند، اگرچه برخی از آنها به زبان‌های آرامی، یونانی و نبطی-آرامی نوشته شده‌اند.

💡 For religious Jews, it forms one half of the Revelation on Sinai, along with the Hebrew Bible, or Tanakh.

برای یهودیان مذهبی، این کتاب به همراه کتاب مقدس عبری یا تنخ، نیمی از مکاشفه سینا را تشکیل می‌دهد.

💡 By that time, the Egyptian faith had changed remarkably little for nearly a millennium, despite the lack of a central religious text – no Qur’an, no Bible, no Tanakh.

در آن زمان، با وجود فقدان یک متن مذهبی مرکزی - نه قرآن، نه انجیل، نه تنخ - ایمان مصریان برای تقریباً یک هزاره تغییر قابل توجهی نکرده بود.

💡 Commentary on the Tanakh often cross-references rabbinic discussions and medieval glosses.

تفسیر تنخ اغلب به مباحث خاخام‌ها و تفاسیر قرون وسطایی ارجاع می‌دهد.

💡 Even so, “Tanakh, or the Hebrew Bible, which the old Tolstoy taught himself to read in the original; Homer; Dante; Chaucer; Cervantes; above all Shakespeare: These stand with ‘War and Peace.’

با این حال، «تنخ، یا کتاب مقدس عبری، که تولستوی پیر خواندن آن را به زبان اصلی به خودش آموخت؛ هومر؛ دانته؛ چاسر؛ سروانتس؛ و بالاتر از همه شکسپیر: اینها در کنار «جنگ و صلح» قرار می‌گیرند.»

💡 Many English translations of the Tanakh aim to balance clarity with fidelity to Hebrew cadence.

بسیاری از ترجمه‌های انگلیسی تنخ، با هدف ایجاد تعادل بین وضوح و وفاداری به ریتم عبری انجام شده‌اند.