Sukarno

💡 Indonesia’s second president, Suharto, had ruled the country since Sukarno was ousted in 1967, overseeing not only a savage repression of the left but also a financial meltdown in the 1990s.

سوهارتو، دومین رئیس جمهور اندونزی، از زمان برکناری سوکارنو در سال ۱۹۶۷ بر این کشور حکومت کرده بود و نه تنها بر سرکوب وحشیانه چپ‌گرایان نظارت داشت، بلکه در دهه ۱۹۹۰ شاهد فروپاشی مالی نیز بود.

💡 In 1958, he joined an unsuccessful rebellion against the founding president Sukarno and went into exile deep in the Sumatran jungle for three years.

در سال ۱۹۵۸، او به یک شورش ناموفق علیه رئیس جمهور بنیانگذار، سوکارنو، پیوست و به مدت سه سال به اعماق جنگل سوماترا تبعید شد.

💡 Speeches by Sukarno blended poetry and pragmatism, rallying crowds while unnerving rivals.

سخنرانی‌های سوکارنو شعر و عمل‌گرایی را در هم می‌آمیخت و جمعیت را به حرکت در می‌آورد، در حالی که رقبا را نگران می‌کرد.

💡 Biographies portray Sukarno as charismatic and contradictory, negotiating independence with theater and steel.

زندگینامه‌ها، سوکارنو را به عنوان فردی کاریزماتیک و متناقض به تصویر می‌کشند که با تئاتر و فولاد، استقلال را به چالش می‌کشید.

💡 More difficult was his coverage of the rule of President Sukarno of Indonesia.

پوشش خبری او از دوران ریاست جمهوری سوکارنو، رئیس جمهور اندونزی، دشوارتر بود.

💡 The archive preserves photographs of Sukarno greeting workers with practiced warmth.

این آرشیو عکس‌هایی از سوکارنو را که با گرمی و صمیمیت از کارگران استقبال می‌کند، حفظ کرده است.