Richier

💡 A gallery corner devoted to Richier felt like a chapel of textures.

گوشه‌ای از گالری که به ریچیر اختصاص داده شده بود، حس کلیسایی از بافت‌ها را داشت.

💡 Critics wrote that Richier saw fragility as a kind of architecture.

منتقدان نوشتند که ریشیر شکنندگی را نوعی معماری می‌دانست.

💡 The earliest Richier works here give a partial but engaging picture of a promising young sculptor whose initial treatment of the figure is distinctive if conventional.

آثار اولیه‌ی ریشیر در اینجا تصویری ناقص اما جذاب از یک مجسمه‌ساز جوان و آینده‌دار ارائه می‌دهند که نحوه‌ی برخورد اولیه‌اش با پیکره، هرچند متعارف، متمایز است.

💡 I don’t think that Richier would have become “a very great sculptor,” as her friend César said she was.

من فکر نمی‌کنم که ریچیر می‌توانست «یک مجسمه‌ساز خیلی بزرگ» شود، همانطور که دوستش سزار گفته بود.

💡 The sculptor Richier carved bone and breath into faces that refuse indifference.

ریشیر، مجسمه‌ساز، استخوان و نفس را بر چهره‌هایی تراشیده که بی‌تفاوتی را رد می‌کنند.