Ragnarok

💡 Game designers borrow Ragnarok imagery for stakes, then quietly add respawns, because fun rarely tolerates absolute annihilation.

طراحان بازی از تصاویر رگناروک برای ریسک استفاده می‌کنند، سپس بی‌سروصدا دوباره زنده شدن‌ها را اضافه می‌کنند، زیرا سرگرمی به ندرت نابودی مطلق را تحمل می‌کند.

💡 In “Thor: Ragnarok,” he teamed up with his brother to protect the people of Asgard, morphing from villain to antihero.

در «ثور: رگناروک»، او با برادرش برای محافظت از مردم آزگارد همکاری کرد و از یک شخصیت شرور به یک ضدقهرمان تبدیل شد.

💡 Waititi is the director who made “Thor: Ragnarok” into a goofy delight, and who with “What We Do in the Shadows” hilariously rescued vampires from a “Twilight” fate.

وایتیتی کارگردانی است که «ثور: رگناروک» را به یک اثر سرگرم‌کننده و بامزه تبدیل کرد، و کسی است که با «آنچه در سایه‌ها انجام می‌دهیم» به طرز خنده‌داری خون‌آشام‌ها را از سرنوشتی شبیه به «گرگ و میش» نجات داد.

💡 Poets love Ragnarok because endings clarify values, forcing gods and people to choose what deserves a final defense.

شاعران عاشق راگناروک هستند زیرا پایان‌ها ارزش‌ها را روشن می‌کنند و خدایان و مردم را مجبور می‌کنند آنچه را که شایسته دفاع نهایی است انتخاب کنند.

💡 Environmental essays invoke Ragnarok cautiously, preferring metaphors that motivate repair rather than paralyze readers with spectacle.

مقالات محیط زیستی با احتیاط به رگناروک اشاره می‌کنند و استعاره‌هایی را ترجیح می‌دهند که به جای فلج کردن خوانندگان با نمایش، انگیزه‌ی ترمیم داشته باشند.

💡 “It wasn’t in London or in France like everyone reported,” the “Jojo Rabbit” and “Thor: Ragnarok” director said.

کارگردان «جوجو ربیت» و «ثور: رگناروک» گفت: «آنطور که همه گزارش دادند، در لندن یا فرانسه نبود.»