psora

💡 Nor did the ancients consider their psora as our itch.

و همچنین گذشتگان، پسورا (خارش پوست) خود را خارش ما نمی‌دانستند.

💡 Remedies for psora ranged from sensible salves to spectacularly bad ideas.

درمان‌های پسورا از مرهم‌های معقول تا ایده‌های به‌شدت بد متغیر بود.

💡 The next miasmatic generator is sycosis, or the disposition to warty excrescences; but this source of disease Hahnemann does not consider so prolific as syphilis, or his favourite psora.

مولد بعدی میازماتیک، سیکوز یا تمایل به ایجاد زوائد زگیل مانند است؛ اما هانمن این منبع بیماری را به اندازه سیفلیس یا پسورای مورد علاقه‌اش شایع نمی‌داند.

💡 Hahnemann's theory of psora is no chimera, as many theoreticians would have us believe.

نظریه هانمن در مورد پسورا، برخلاف آنچه بسیاری از نظریه‌پردازان می‌خواهند به ما بقبولانند، خیال واهی نیست.

💡 Historical texts use psora for itchy skin conditions that modern dermatology classifies precisely.

متون تاریخی از پسورا برای بیماری‌های خارش‌دار پوستی استفاده می‌کنند که علم پوست‌شناسی مدرن آنها را دقیقاً طبقه‌بندی می‌کند.

💡 The word psora survives mainly in footnotes, like a fossil of medical language.

کلمه پسورا (psora) عمدتاً در پاورقی‌ها باقی مانده است، مانند فسیلی از زبان پزشکی.