pangenesis

💡 If Darwin had actually read it—particularly as he was writing Variation and formulating pangenesis—this study might have provided the final critical insight to understand his own theory of evolution.

اگر داروین واقعاً آن را خوانده بود - به خصوص زمانی که در حال نوشتن کتاب «تغییرات» و تدوین پان‌ژنز بود - این مطالعه می‌توانست بینش انتقادی نهایی را برای درک نظریه تکامل خودش فراهم کند.

💡 He wrote to his friend Asa Gray, “Pangenesis will be called a mad dream, but at the bottom of my own mind, I think it contains a great truth.”

او به دوستش آسا گری نوشت: «پانژنسیس را یک رویای دیوانه‌وار خواهند نامید، اما در اعماق وجودم، فکر می‌کنم حقیقت بزرگی در آن نهفته است.»

💡 The history of pangenesis shows how metaphors can guide research even when mechanisms elude us.

تاریخچه‌ی پان‌ژنز نشان می‌دهد که چگونه استعاره‌ها می‌توانند تحقیقات را هدایت کنند، حتی زمانی که مکانیسم‌ها از ما دور هستند.

💡 Buried in the text of that review was the most powerful argument against pangenesis that Darwin would encounter in his lifetime.

در متن آن نقد، قوی‌ترین استدلال علیه پان‌ژنز که داروین در طول زندگی خود با آن مواجه شد، نهفته بود.

💡 We studied pangenesis to appreciate science’s willingness to be wrong loudly, then improve.

ما پانژنز را مطالعه کردیم تا تمایل علم به آشکار کردن اشتباه و سپس بهبود آن را درک کنیم.

💡 Darwin’s pangenesis attempted to explain heredity with “gemmules,” a brave guess later replaced by better data.

داروین در نظریه پان‌ژنز تلاش کرد تا وراثت را با «ژمول‌ها» توضیح دهد، حدسی جسورانه که بعدها با داده‌های بهتر جایگزین شد.