monospaced type

💡 The problem with typewriters was that they used monospaced type—that is, every character occupied an equal amount of horizontal space.

مشکل ماشین‌های تحریر این بود که از حروف تک‌فاصله استفاده می‌کردند - یعنی هر کاراکتر مقدار مساوی از فضای افقی را اشغال می‌کرد.

💡 Programmers prefer monospaced type for aligning code blocks and diffing changes without eye gymnastics.

برنامه‌نویسان برای ترازبندی بلوک‌های کد و اعمال تغییرات مختلف بدون زحمت زیاد، نوع داده تک‌فاصله (monospaced) را ترجیح می‌دهند.

💡 A résumé in monospaced type looks deliberate, but recruiters may expect proportional fonts; test a clean hybrid.

یک رزومه با فونت مونواسپیس (تک‌فاصله) به نظر سنجیده می‌آید، اما استخدام‌کنندگان ممکن است انتظار فونت‌های متناسب داشته باشند؛ یک فونت ترکیبی تمیز را امتحان کنید.

💡 Monospaced type gives you text that looks "loose" and uneven; there's a lot of white space between characters and words, so it's more difficult to spot the spaces between sentences immediately.

تایپ مونواسپیس متنی را به شما می‌دهد که «آزاد» و ناهموار به نظر می‌رسد؛ فضای سفید زیادی بین کاراکترها و کلمات وجود دارد، بنابراین تشخیص فوری فضاهای بین جملات دشوارتر است.

💡 Poetry in monospaced type can explore grids, where spaces become architectural beams.

شعر در قالب تک‌فاصله می‌تواند شبکه‌ها را کاوش کند، جایی که فضاها به تیرهای معماری تبدیل می‌شوند.