mogilalia

💡 Schools support students with mogilalia through pacing strategies, peer education, and microphones when helpful.

مدارس از دانش‌آموزان مبتلا به موگیالیا از طریق استراتژی‌های سرعت یادگیری، آموزش همسالان و در صورت لزوم استفاده از میکروفون حمایت می‌کنند.

💡 Clinicians use mogilalia to describe stammering speech patterns that benefit from therapy and compassionate listeners.

پزشکان از موگیالیا برای توصیف الگوهای گفتاری لکنت‌داری استفاده می‌کنند که از درمان و شنوندگان دلسوز سود می‌برند.

💡 Only the examples added for explaining mogilalia and paralalia are taken in part from Sigismund, a few others from Vierordt.

فقط مثال‌هایی که برای توضیح موگیالیا و پارالالیا اضافه شده‌اند، تا حدی از سیگیسموند و چند مثال دیگر از ویِرد گرفته شده‌اند.

💡 These examples illustrate very well the mogilalia and paralalia that exist in every child, but with differences in each individual.

این مثال‌ها به خوبی موگیالیا و پارالالیا را که در هر کودکی وجود دارد، اما با تفاوت‌هایی در هر فرد، نشان می‌دهند.

💡 Mogilalia.—Children, on account of the as yet deficient control of the external organs of speech, especially of the tongue, can not yet form some sounds, and therefore omit them.

موگیالیا.—کودکان، به دلیل کنترل ناقص اندام‌های خارجی گفتار، به ویژه زبان، هنوز نمی‌توانند برخی از صداها را تولید کنند و بنابراین آنها را حذف می‌کنند.

💡 Research into mogilalia examines timing, anxiety, and neural pathways, preferring evidence to stigma.

تحقیقات در مورد موگیلیا، زمان‌بندی، اضطراب و مسیرهای عصبی را بررسی می‌کند و شواهد را به انگ ترجیح می‌دهد.