Meistersinger

💡 Several stagings — including Stefan Herheim’s “Parsifal” and Barrie Kosky’s “Die Meistersinger von Nürnberg” — have dealt explicitly with Wagner’s and the festival’s political legacy.

چندین اجرا - از جمله «پارسیفال» اثر اشتفان هرهایم و «خوانندگان چیره‌دست نورنبرگ» اثر باری کوسکی - به صراحت به میراث سیاسی واگنر و جشنواره پرداخته‌اند.

💡 “My programs for the Philly Pops may open with ‘Die Meistersinger,’ then ‘Chariots of Fire,’ then Enesco’s Rumanian Rhapsodies, then a television theme,” Nero told The New York Times in 1982.

نرو در سال ۱۹۸۲ به نیویورک تایمز گفت: «برنامه‌های من برای فیلادلفیا پاپز ممکن است با «خواننده‌ی چیره‌دست» شروع شود، سپس «ارابه‌های آتش»، بعد از آن راپسودی‌های رومانیایی انسکو و در آخر یک تم تلویزیونی پخش شود.»

💡 A workshop revived Meistersinger techniques, letting teens feel constraint sharpen creativity rather than dull it.

یک کارگاه آموزشی، تکنیک‌های مایسترسینگر را احیا کرد و به نوجوانان اجازه داد تا محدودیت را احساس کنند و به جای کند کردن خلاقیت، آن را تقویت کنند.

💡 Wagner’s Die Meistersinger von Nürnberg reimagined tradition as a living argument about art and community.

کتاب Die Meistersinger von Nürnberg اثر واگنر سنت را به عنوان یک بحث زنده در مورد هنر و اجتماع دوباره تصور کرد.

💡 Medieval Meistersinger guilds prized rules for rhyme and meter, crafting civic poetry from disciplined play.

انجمن‌های نوازندگان مایسترزنگر قرون وسطی برای قوانین قافیه و وزن ارزش قائل بودند و اشعار مدنی را از دل نمایش‌های منظم می‌ساختند.