Marie Galante

💡 That opportunity would come a year after “Marie Galante,” when Weill left for New York and a project with a fitting provisional title: “The Road of Promise.”

این فرصت یک سال پس از «ماری گالانته» پیش آمد، زمانی که ویل به نیویورک و پروژه‌ای با عنوان موقت مناسب رفت: «جاده‌ی وعده».

💡 Conservation volunteers on Marie Galante monitor nesting sites for seabirds, coordinating with fishers to reduce plastic debris and protect nearshore habitats essential to both livelihoods and biodiversity.

داوطلبان حفاظت از محیط زیست در ماری گالانت، محل‌های لانه‌سازی پرندگان دریایی را زیر نظر دارند و با ماهیگیران برای کاهش زباله‌های پلاستیکی و حفاظت از زیستگاه‌های نزدیک ساحل که برای معیشت و تنوع زیستی ضروری هستند، هماهنگی می‌کنند.

💡 Travelers arriving on Marie Galante praise the island’s quiet beaches and rum distilleries, choosing bicycles to explore sugarcane fields and limestone cliffs far from crowded cruise itineraries.

مسافرانی که به ماری گالانته می‌رسند، سواحل آرام و کارخانه‌های تقطیر رم این جزیره را تحسین می‌کنند و دوچرخه‌ها را برای گشت و گذار در مزارع نیشکر و صخره‌های آهکی به دور از شلوغی سفرهای دریایی انتخاب می‌کنند.

💡 Of the three shorter pieces that followed, the tango-like “Youkali,” from “Marie Galante,” was most charming.

از سه قطعه کوتاه‌تری که پس از آن اجرا شد، قطعه «یوکالی» از «ماری گالانته» که شبیه تانگو بود، از همه جذاب‌تر بود.

💡 A chef sourced molasses from Marie Galante to craft a dessert pairing caramel notes with tropical fruit, telling guests about the island’s intertwined histories of agriculture, trade, and migration.

یک سرآشپز، ملاس را از ماری گالانت تهیه کرد تا دسری با طعم کارامل و میوه‌های گرمسیری درست کند و به مهمانان درباره تاریخ در هم تنیده کشاورزی، تجارت و مهاجرت این جزیره بگوید.

💡 In 1825 a hurricane destroyed the town of Basse-Terre, and Grand Bourg in Marie Galante suffered a like fate in 1865.

در سال ۱۸۲۵، طوفانی شهر باس-تر را ویران کرد و گراند بورگ در ماری گالانته در سال ۱۸۶۵ سرنوشت مشابهی را تجربه کرد.