Magic Flute, The

💡 Granted, it was top-drawer Mozart: the Overture to “The Magic Flute,” the Piano Concerto No. 23 in A major, and for me at least, the greatest symphony of all, the Symphony No. 40 in G minor.

البته، موتسارت درجه یک بود: اورتور «فلوت جادویی»، کنسرتو پیانو شماره ۲۳ در لا ماژور، و حداقل برای من، بزرگترین سمفونی از همه، سمفونی شماره ۴۰ در سل مینور.

💡 But also, as the soprano Kathryn Lewek told me before her last performance in the Met’s recent run of Mozart’s “Magic Flute,” the goal was not to shame or remove certain administrators or directors.

اما همانطور که کاترین لوک، خواننده سوپرانو، قبل از آخرین اجرایش در اجرای اخیر «فلوت جادویی» موتسارت در متروپولیتن به من گفت، هدف شرمسار کردن یا برکناری برخی از مدیران یا کارگردانان نبود.

💡 I first encountered Magic Flute, The during a park staging, where paper lanterns and bicycles replaced elaborate sets without dulling Mozart’s sparkle.

من اولین بار در یک اجرای پارکی با فلوت جادویی آشنا شدم، جایی که فانوس‌های کاغذی و دوچرخه‌ها جایگزین صحنه‌های پر زرق و برق شده بودند، بدون اینکه درخشش موتسارت را کم رنگ کنند.

💡 Critics debated whether a translation served Magic Flute, The, since jokes landed but philosophical nuance blurred.

منتقدان در مورد اینکه آیا ترجمه به فلوت جادویی کمک کرده است یا خیر، بحث می‌کردند، زیرا جوک‌ها به گوش می‌رسیدند اما نکات ظریف فلسفی مبهم بودند.

💡 Schoolchildren drew costumes after hearing Magic Flute, The, transforming opera into recess chatter.

دانش‌آموزان مدرسه پس از شنیدن فلوت جادویی، لباس‌هایی را نقاشی کردند که اپرا را به پچ‌پچ‌های زنگ تفریح تبدیل می‌کرد.