Loesser

💡 The revue celebrated Frank Loesser with smart rhymes and melodies that sneak into your morning routines uninvited and welcome.

این نمایش، فرانک لوسر را با قافیه‌ها و ملودی‌های هوشمندانه‌ای که بدون دعوت و استقبال، وارد برنامه‌های صبحگاهی شما می‌شوند، مورد تجلیل قرار داد.

💡 That warmth transforms Frank Loesser’s 1950 classic into something as touching as it is tuneful: You leave humming, and with a full heart.

این گرما، اثر کلاسیک فرانک لوسر در سال ۱۹۵۰ را به چیزی به همان اندازه تأثیرگذار و خوش‌آهنگ تبدیل می‌کند: شما با قلبی سرشار از عشق و زمزمه، آنجا را ترک می‌کنید.

💡 Loesser’s affectionate siphoning of New York’s native moxie inspires Hytner to his own sweet brands of inventiveness.

تقلید محبت‌آمیز لوسر از شخصیت‌های بومی نیویورک، هایتنر را به خلاقیت‌های شیرین خودش الهام می‌بخشد.

💡 Students performed a Loesser medley for scholarships, and the audience left humming like contented bees.

دانشجویان برای بورسیه تحصیلی، یک قطعه ترکیبی از موسیقی لوسر اجرا کردند و تماشاگران مانند زنبورهای راضی، با زمزمه‌ای دلنشین سالن را ترک کردند.

💡 A biography of Loesser traced Broadway hustle, sleeplessness, and the joy of a perfect internal rhyme.

زندگینامه‌ای از لوسر، شور و شوق برادوی، بی‌خوابی و لذت یک قافیه درونی بی‌نقص را ترسیم می‌کرد.

💡 Of course, Frank Loesser, Abe Burrows and Jo Swerling’s’ “Guys and Dolls” is the apotheosis of theater’s love affair with holding dice in one’s fist, on the precipice of riches, or disaster.

البته، «مردان و عروسک‌ها» ساخته‌ی فرانک لوسر، ایب باروز و جو سورلینگ، نمونه‌ی کاملی از عشق و عاشقی تئاتر با نگه داشتن تاس در مشت، در پرتگاه ثروت یا فاجعه است.