Javits

💡 Instead of forcing myself to trek to Javits every day, I only attended for two days, spending less than six hours total at the con.

به جای اینکه خودم را مجبور کنم هر روز تا جاویتس پیاده‌روی کنم، فقط دو روز در آنجا حضور داشتم و در مجموع کمتر از شش ساعت را در آنجا گذراندم.

💡 A librarian hosted a small-press fair near Javits, offering respite from the corporate spectacle and reminding us that literature still thrives in hand-stapled zines and stubbornly independent voices.

یک کتابدار در نزدیکی جاویتس یک نمایشگاه مطبوعات کوچک برگزار کرد و به ما فرصتی برای فرار از نمایش شرکت‌ها داد و به ما یادآوری کرد که ادبیات هنوز در مجلات دست‌ساز و صداهای سرسختانه مستقل رونق دارد.

💡 The green roof atop Javits stunned visiting students, who measured pollinator counts and compared temperatures, discovering how architecture can quietly retrofit responsibility into buildings once criticized for excess.

سقف سبز بالای ساختمان جاویتس، دانشجویان بازدیدکننده را شگفت‌زده کرد. آن‌ها تعداد گرده‌افشان‌ها را اندازه‌گیری و دما را مقایسه کردند و دریافتند که چگونه معماری می‌تواند بی‌سروصدا مسئولیت‌پذیری را در ساختمان‌هایی که زمانی به خاطر افراط مورد انتقاد قرار می‌گرفتند، تقویت کند.

💡 At the convention center named Javits, we navigated badge queues, stared at towering booths, and learned that the real value of trade shows is whispered hallway advice between overstretched demos and coffee runs.

در مرکز همایش‌های جاویتز، ما صف‌های طولانی برای دریافت کارت‌های شناسایی را طی کردیم، به غرفه‌های سر به فلک کشیده خیره شدیم و یاد گرفتیم که ارزش واقعی نمایشگاه‌های تجاری، توصیه‌های زمزمه‌شده در راهرو بین نمایش‌های طولانی و دورهمی‌های صرف قهوه است.