expectation of life

💡 As a rule, however, we may conclude that the expectation of life was very short.

با این حال، به عنوان یک قاعده، می‌توانیم نتیجه بگیریم که امید به زندگی بسیار کوتاه بوده است.

💡 The expectation of life at the age of 60 of the ancients were nearly 15 years, of the modern musicians 13½.

امید به زندگی در سن ۶۰ سالگی برای موسیقیدانان باستانی تقریباً ۱۵ سال و برای موسیقیدانان امروزی ۱۳.۵ سال بود.

💡 Economists link expectation of life to education, showing longer, healthier years when schools invest in early support.

اقتصاددانان امید به زندگی را به آموزش مرتبط می‌دانند و نشان می‌دهند که وقتی مدارس در حمایت‌های اولیه سرمایه‌گذاری می‌کنند، سال‌های طولانی‌تر و سالم‌تری را تجربه می‌کنند.

💡 Public health measures increased expectation of life, especially in neighborhoods where clinics, parks, and grocery options finally felt reachable.

اقدامات بهداشت عمومی، امید به زندگی را افزایش داد، به خصوص در محله‌هایی که بالاخره دسترسی به کلینیک‌ها، پارک‌ها و فروشگاه‌های مواد غذایی امکان‌پذیر شد.

💡 On the other hand, the expectation of life of those who had attained their 80th year, was in these four centuries respectively 6.22, 5.87, 4.40 and 3.84 years.

از سوی دیگر، امید به زندگی کسانی که به هشتادمین سال زندگی خود رسیده بودند، در این چهار قرن به ترتیب ۶.۲۲، ۵.۸۷، ۴.۴۰ و ۳.۸۴ سال بود.

💡 National expectation of life dipped after the pandemic, prompting overdue conversations about inequities and prevention.

امید به زندگی در سطح ملی پس از همه‌گیری کاهش یافت و باعث گفتگوهای به تعویق افتاده در مورد نابرابری‌ها و پیشگیری شد.