Dubliners

💡 A class dramatized Dubliners, discovering how silence can shout louder than monologues.

یک کلاس، دوبلینی‌ها را به صورت نمایشی اجرا کرد و کشف کرد که چگونه سکوت می‌تواند بلندتر از مونولوگ‌ها فریاد بزند.

💡 "I don’t like what The Dubliners did to it, I don’t like what The Pogues did to it – I think they have lost the loneliness," she said.

او گفت: «من از کاری که دوبلینی‌ها با آن کردند خوشم نیامد، از کاری که پوگ‌ها با آن کردند خوشم نیامد - فکر می‌کنم آنها تنهایی‌شان را از دست داده‌اند.»

💡 Expect a wall of noise from the Dubliners...

منتظر دیواری از سر و صدا از دوبلینی‌ها باشید...

💡 You heard the influences in his music, from The Dubliners to The Clash, and you knew that what he was doing was radically new.

شما تأثیرات موسیقی او را از «دوبلینی‌ها» گرفته تا «کلَش» می‌شنیدید و می‌دانستید که کاری که او انجام می‌دهد کاملاً جدید است.

💡 The language in Dubliners rewards slow attention; sentences unfold like alleys revealing unexpected doors.

زبان در دوبلینی‌ها توجه آهسته را ارج می‌نهد؛ جملات مانند کوچه‌هایی که درهای غیرمنتظره‌ای را آشکار می‌کنند، پیش می‌روند.

💡 Reading Dubliners, we recognized paralysis and small rebellions, city streets turning into mirrors.

با خواندن «دوبلینی‌ها»، ما فلج و شورش‌های کوچک را تشخیص دادیم، خیابان‌های شهر که به آینه تبدیل می‌شدند.