dress code

💡 At the luau, the only dress code was “Hawaiian shirt,” and awkwardness evaporated faster than ice in sunset punch.

در لوآئو، تنها لباس فرم «پیراهن هاوایی» بود و احساس خجالت و بی‌حوصلگی سریع‌تر از یخ روی میز غروب آفتاب تبخیر می‌شد.

💡 The dress code shifted to “smart casual,” a phrase inspiring both relief and frantic googling about sneakers.

سبک پوشش به «لباس غیررسمی شیک» تغییر یافت، عبارتی که هم الهام‌بخش آسودگی خاطر و هم الهام‌بخش جستجوهای دیوانه‌وار در گوگل برای کفش‌های کتانی بود.

💡 The gala dress code was formal, yet conversation stayed delightfully silly around the dessert table.

لباس مخصوص جشن رسمی بود، اما گفتگوها دور میز دسر به طرز لذت‌بخشی بی‌مزه باقی ماند.

💡 A clear dress code reduces anxiety and performative policing, freeing brains for actual work.

یک پوشش مشخص، اضطراب و نظارت نمایشی را کاهش می‌دهد و مغزها را برای کار واقعی آزاد می‌کند.

💡 A relaxed dress code did more for creativity than any “innovation lab” jargon ever managed.

یک پوشش راحت و آزاد، بیش از هر اصطلاح «آزمایشگاه نوآوری» دیگری، به خلاقیت کمک کرد.

💡 Teens negotiated their school’s dress code respectfully, emphasizing equity and weather realities over nostalgia.

نوجوانان با احترام در مورد قوانین پوشش مدرسه خود مذاکره کردند و بر برابری و واقعیت‌های آب و هوایی به جای نوستالژی تأکید داشتند.

💡 Helmets and leathers aren’t optional in street luge; physics writes the dress code.

کلاه ایمنی و لباس چرمی در لژسواری خیابانی اختیاری نیستند؛ قوانین پوشش را فیزیک تعیین می‌کند.