demonology

💡 Renaissance demonology often reads like social commentary wearing an occult mask.

دیوشناسی رنسانس اغلب مانند تفسیر اجتماعی با نقابی از علوم غریبه به نظر می‌رسد.

💡 A priest knowledgeable in demonology also studied psychology, ensuring pastoral care didn’t collapse into sensationalism.

یک کشیش آگاه به دیوشناسی، روانشناسی نیز خوانده بود تا مطمئن شود که مراقبت‌های روحانی به جنجال و هیاهو تبدیل نشود.

💡 Meanwhile, a medieval doctor would be forgiven for thinking social media’s ability to amplify bad science amounts to demonology.

در همین حال، اگر یک پزشک قرون وسطایی فکر کند که توانایی رسانه‌های اجتماعی در تقویت علم نادرست، معادل شیطان‌پرستی است، قابل بخشش خواهد بود.

💡 Courses in demonology examine sources critically, distinguishing satire from sincere belief and confession from coercion.

دوره‌های دیوشناسی منابع را با نگاهی انتقادی بررسی می‌کنند و طنز را از باور صادقانه و اعتراف را از اجبار متمایز می‌کنند.

💡 All taught the very biblical duality-laden concepts of demonology, of believer/nonbeliever, of us/them.

همه آنها مفاهیم دوگانه‌انگارانه‌ی کتاب مقدسیِ اهریمن‌شناسی، مؤمن/غیرمؤمن، و ما/آنها را آموزش می‌دادند.

💡 But what began as an exploration of demonology evolved into an explosive mashup of action and K-pop.

اما آنچه که به عنوان کاوشی در اهریمن‌شناسی آغاز شد، به ترکیبی انفجاری از اکشن و کی‌پاپ تبدیل شد.