Delsarte

💡 The choreographer revisited Delsarte theories, extracting useful body-mind connections while discarding Victorian melodrama and prescriptive moral hierarchies from dusty manuals.

این طراح رقص، نظریه‌های دلسارته را دوباره بررسی کرد و ارتباطات مفید بدن-ذهن را استخراج کرد و در عین حال ملودرام ویکتوریایی و سلسله مراتب اخلاقی تجویزی را از کتابچه‌های راهنمای خاک‌گرفته کنار گذاشت.

💡 A museum screened films on Delsarte, reminding audiences movement pedagogy always mirrors cultural values and available technologies shaping bodies in rehearsal.

یک موزه فیلم‌هایی درباره دلسارته به نمایش گذاشت و به مخاطبان یادآوری کرد که آموزش حرکت همیشه منعکس‌کننده ارزش‌های فرهنگی و فناوری‌های موجود است که بدن‌ها را در تمرین شکل می‌دهند.

💡 Born and raised in Brooklyn, Mr. Delsarte created monumental murals throughout New York City.

آقای دلسارته که در بروکلین متولد و بزرگ شده بود، نقاشی‌های دیواری عظیمی را در سراسر شهر نیویورک خلق کرد.

💡 His wife, Jea Delsarte, confirmed the death, saying he had had a heart condition.

همسرش، ژئا دلسارته، مرگ او را تأیید کرد و گفت که او بیماری قلبی داشته است.

💡 Students studied Delsarte to articulate gesture vocabulary, not to resurrect stiff stereotypes or erase cultural specificity in contemporary classrooms.

دانش‌آموزان دلسارته را برای بیان واژگان اشاره‌ای مطالعه می‌کردند، نه برای احیای کلیشه‌های خشک یا حذف ویژگی‌های فرهنگی در کلاس‌های درس معاصر.

💡 Another of Mr. Delsarte’s glass murals, “The Spirit of Harlem,” depicts figures from the Harlem Renaissance, among them Cab Calloway and Count Basie, some of whom he knew through his parents.

یکی دیگر از نقاشی‌های دیواری شیشه‌ای آقای دلسارته، «روح هارلم»، چهره‌هایی از رنسانس هارلم را به تصویر می‌کشد، از جمله کب کالووی و کنت بیسی، که برخی از آنها را از طریق والدینش می‌شناخت.