death instinct

💡 A seminar traced the death instinct through Freud, then compared modern models emphasizing threat responses and learned helplessness.

یک سمینار غریزه مرگ را از طریق فروید ردیابی کرد، سپس مدل‌های مدرن را که بر پاسخ‌های تهدید و درماندگی آموخته‌شده تأکید داشتند، مقایسه کرد.

💡 We’ve been told over and over again that there’s a part of her that flirts with the death instinct in a pretty big way.

بارها و بارها به ما گفته شده که بخشی از وجود او به طرز چشمگیری با غریزه مرگ لاس می‌زند.

💡 Poets wrestled with the supposed death instinct, translating dread into images that respect suffering without romanticizing self-destruction.

شاعران با غریزه‌ی مرگِ مفروض دست و پنجه نرم می‌کردند و وحشت را به تصاویری تبدیل می‌کردند که رنج را محترم می‌شمردند، بدون اینکه خودویرانگری را رمانتیک جلوه دهند.

💡 The therapist cautioned that invoking a universal death instinct oversimplifies; behavior emerges from layered histories, neurochemistry, and immediate, constraining circumstances.

درمانگر هشدار داد که توسل به غریزه مرگ جهانی، ساده‌انگاری بیش از حد است؛ رفتار از تاریخچه‌های لایه لایه، شیمی عصبی و شرایط فوری و محدودکننده ناشی می‌شود.

💡 The Greeks, like Sigmund Freud, grasped that war is the purist expression of the death instinct, the desire to exterminate all systems of life, including, ultimately, our own.

یونانیان، مانند زیگموند فروید، دریافته بودند که جنگ تجلی ناب غریزه مرگ است، میل به نابودی تمام نظام‌های زندگی، از جمله، در نهایت، نظام زندگی خودمان.

💡 When I was younger, I was really into Freud, and the entry point for me was an interest in what he calls “the death instinct.”

وقتی جوان‌تر بودم، واقعاً به فروید علاقه‌مند بودم و نقطه شروع من علاقه به چیزی بود که او «غریزه مرگ» می‌نامید.