Cudjo

💡 Some read from “Barracoon,” the posthumously published 1931 manuscript in which former Clotilda captive Cudjo Lewis recounted his story in an interview with author Zora Neale Hurston.

برخی از آنها از «باراکون» خواندند، دست‌نوشته‌ای که پس از مرگش در سال ۱۹۳۱ منتشر شد و در آن، کوجو لوئیس، اسیر سابق کلوتیلدا، داستان خود را در مصاحبه‌ای با نویسنده زورا نیل هورستون بازگو کرده است.

💡 Even legendary folklorist Zora Neale Hurston’s 1931 text “Barracoon,” capturing the oral testimony of the long-lived survivor Cudjo Lewis, couldn’t get published until 2018.

حتی متن «باراکون» نوشته زورا نیل هورستون، فولکلورشناس افسانه‌ای، که در سال ۱۹۳۱ منتشر شد و شهادت شفاهی کودو لوئیس، بازمانده‌ی سالخورده‌ی این واقعه، را در بر می‌گیرد، تا سال ۲۰۱۸ منتشر نشد.

💡 A documentary chronicled Cudjo and his community, foregrounding resilience while acknowledging systemic injustice without euphemism.

یک مستند، کوجو و جامعه‌اش را به تصویر کشید و ضمن برجسته کردن تاب‌آوری، بی‌عدالتی سیستماتیک را بدون هیچ گونه حسن تعبیری به رسمیت شناخت.

💡 On that journey, Hurston interviewed Cudjo Lewis, then the oldest living formerly enslaved man who had been abducted on the Clotilda ship, the last slave ship to the United States.

در آن سفر، هورستون با کودجو لوئیس، که در آن زمان مسن‌ترین برده‌ی زنده‌ای بود که در کشتی کلوتیلدا، آخرین کشتی برده‌داری به ایالات متحده، ربوده شده بود، مصاحبه کرد.

💡 Students read about Cudjo, discussing memory, dignity, and the courage required to preserve truth across generations.

دانش‌آموزان درباره کودجو می‌خوانند، درباره حافظه، عزت نفس و شجاعتی که برای حفظ حقیقت در طول نسل‌ها لازم است بحث می‌کنند.

💡 The museum honored Cudjo with sensitive storytelling, centering his voice through recorded interviews that challenged sanitized narratives.

این موزه با روایتگری حساس، از کوجو تجلیل کرد و صدای او را از طریق مصاحبه‌های ضبط‌شده‌ای که روایت‌های تصنعی را به چالش می‌کشیدند، متمرکز ساخت.