Caiaphas

💡 Women played Simon and Judas; a mix of the school’s nerd and jock squads Caiaphas and his cabal; and the son of a French expat aristocrat sang Pilate.

زنان نقش شمعون و یهودا را بازی می‌کردند؛ ترکیبی از گروه‌های خرخوان و سوارکار مدرسه، قیافا و دار و دسته‌اش؛ و پسر یک اشراف‌زاده‌ی مهاجر فرانسوی، نقش پیلاطس را می‌خواند.

💡 In an interview, Marans said the play is not perfect — he still has concerns about the depiction of Caiaphas — but that “the progress is monumental.”

مارانز در مصاحبه‌ای گفت که این نمایش بی‌نقص نیست - او هنوز نگرانی‌هایی در مورد به تصویر کشیدن قیافا دارد - اما «پیشرفت آن چشمگیر است».

💡 A museum exhibit explored how Caiaphas appears in art, reflecting shifting attitudes toward authority and justice.

یک نمایشگاه موزه‌ای به بررسی چگونگی حضور قیافا در هنر پرداخت و تغییر نگرش‌ها نسبت به اقتدار و عدالت را منعکس کرد.

💡 Scholars debate whether sources cast Caiaphas unfairly, urging nuanced readings across traditions.

محققان در مورد اینکه آیا منابع، قیافا را ناعادلانه توصیف کرده‌اند یا خیر، بحث می‌کنند و خواستار برداشت‌های ظریف از روایات مختلف هستند.

💡 The play presents Caiaphas as a conflicted leader balancing politics, law, and fear of unrest.

این نمایشنامه، قیافا را به عنوان رهبری متناقض نشان می‌دهد که در حال ایجاد تعادل بین سیاست، قانون و ترس از ناآرامی است.

💡 And Alvin Crawford brings bravado to the treacherous high priest Caiaphas, whose booming vocals are complemented by Tyce Green’s screeching accomplice Annas.

و آلوین کرافورد، با جسارت تمام، قیافا، کاهن اعظم خائن را به تصویر می‌کشد، که صدای بم و رسای او با صدای جیغ مانند همدست تایس گرین، آناس، تکمیل می‌شود.