cabaletta

💡 As Donizetti’s doomed Anne Boleyn at the Met in 2011, her mad scene cabaletta was imbued with the kind of crapulent ardor one might encounter at a truck rally or in line for a Nintendo Switch.

در نقش آن بولینِ محکوم به فنای دونیزتی در مت در سال ۲۰۱۱، صحنه‌ی دیوانه‌وار کابالتای او آکنده از شور و اشتیاقی بود که ممکن است در یک گردهمایی کامیون‌ها یا در صف خرید نینتندو سوییچ با آن مواجه شوید.

💡 Recordings showed the cabaletta originally included a repeat, but directors often cut it today to maintain pacing and spotlight the ensemble finale instead.

ضبط‌ها نشان می‌دادند که کابالتا در ابتدا شامل یک تکرار بود، اما کارگردانان امروزه اغلب آن را حذف می‌کنند تا ریتم را حفظ کنند و در عوض بر فینال گروهی تمرکز کنند.

💡 During rehearsal, they debated ornamentation in the cabaletta, balancing historical style with the singer’s desire to showcase a daring interpolated high note.

در طول تمرین، آنها در مورد تزئینات در کابالتا بحث کردند و سبک تاریخی را با تمایل خواننده برای نمایش یک نت بالای جسورانه و تلفیقی متعادل ساختند.

💡 The soprano approached the cabaletta with sparkling agility, allowing the conductor to push brisk tempos without smearing the delicate coloratura passages.

سوپرانو با چابکی و چالاکی خیره‌کننده‌ای به کابالتا نزدیک شد و به رهبر ارکستر اجازه داد تا بدون آسیب رساندن به قطعات ظریف کولوراتورا، تمپوهای تند را اجرا کند.

💡 And in fast music, that part in particular turns blustery and cloudy, making Mr. Domingo sound awkward in, for example, Miller’s big cabaletta, “Ah! fu giusto,” which should be an early showstopper.

و در موسیقی تند، آن بخش به طور خاص طوفانی و ابری می‌شود، و باعث می‌شود آقای دومینگو در، برای مثال، در کابالتای بزرگ میلر، «آه! فو جیوستو»، که باید در اوایل اجرا خیره‌کننده باشد، ناشیانه به نظر برسد.

💡 The traditional cut of the duke’s cabaletta in Act II was observed, but other standard cuts were restored.

برش سنتی کابالتای دوک در پرده دوم رعایت شد، اما سایر برش‌های استاندارد بازسازی شدند.