Bourke-White

💡 “Like Bourke-White,” Ms. Curtis said, “Jessica scaled the structure with the support of the men and women who built the stadium to get ‘the shot.’”

خانم کرتیس گفت: «جسیکا مانند بورک-وایت، با حمایت مردان و زنانی که ورزشگاه را ساختند، از سازه بالا رفت تا «شوت» را بگیرد.»

💡 The film projects she pursued for the last decade - a biopic of photographer Margaret Bourke-White, and a movie of the musical Gypsy - have both fallen through.

پروژه‌های سینمایی که او در دهه گذشته دنبال می‌کرد - زندگینامه‌ای از عکاس مارگارت بورک-وایت و فیلمی از موزیکال کولی - هر دو شکست خورده‌اند.

💡 The photojournalist Margaret Bourke-White heard the phrase “We didn’t know!” with such “monotonous frequency” that it sounded “like a kind of national chant for Germany.”

مارگارت بورک-وایت، عکاس خبری، عبارت «ما نمی‌دانستیم!» را با چنان «تکرار یکنواختی» شنید که «مانند نوعی سرود ملی برای آلمان» به نظر می‌رسید.

💡 Students studied how Bourke White framed dams and deserts, transforming infrastructure into narratives about ambition and scale.

دانشجویان بررسی کردند که چگونه بورک وایت سدها و بیابان‌ها را قاب‌بندی می‌کند و زیرساخت‌ها را به روایت‌هایی درباره جاه‌طلبی و مقیاس تبدیل می‌کند.

💡 The exhibit highlighted Bourke White photographing factories at dawn, finding poetry in rivets, smoke, and workers’ unguarded concentration.

این نمایشگاه، بورک وایت را در حال عکاسی از کارخانه‌ها در سپیده دم، یافتن شاعرانگی در میخ پرچ‌ها، دود و تمرکز بی‌محابای کارگران، برجسته کرد.

💡 A biography of Bourke White revealed relentless curiosity, a quality that outshines technical gear in most enduring images.

زندگینامه‌ای از بورک وایت، کنجکاوی بی‌وقفه او را آشکار کرد، کیفیتی که در بیشتر تصاویر ماندگار، از تجهیزات فنی پیشی می‌گیرد.