Barrymore

💡 You could find her there, blood smeared around her mouth, sharing a lunch of human with Drew Barrymore.

می‌توانستید او را آنجا پیدا کنید، با لکه‌های خون دور دهانش، در حالی که داشت با درو بریمور ناهار می‌خورد.

💡 A signed photo of Barrymore watched over the greenroom, reminding actors to project, breathe, and enjoy the miraculous silliness of pretend.

عکسی امضا شده از بریمور که از بالای اتاق نشیمن نظاره‌گر بود و به بازیگران یادآوری می‌کرد که خود را به نمایش بگذارند، نفس بکشند و از حماقت معجزه‌آسای وانمود کردن لذت ببرند.

💡 A retrospective on Barrymore featured interviews that balanced glamour with the exhausting choreography of surviving headlines.

یک مرور بر آثار بریمور، مصاحبه‌هایی را به نمایش گذاشت که جذابیت را با رقص طاقت‌فرسای تیترهای خبریِ باقی‌مانده متعادل می‌کرد.

💡 When enraged or overwhelmed, Barrymore’s character would start fires with her mind.

شخصیت بریمور وقتی عصبانی یا کلافه می‌شد، با ذهنش آتش به پا می‌کرد.

💡 Theatre students studied Barrymore monologues, discovering charisma sharpened by craft, not merely inherited myth.

دانشجویان تئاتر مونولوگ‌های بریمور را مطالعه می‌کردند و متوجه می‌شدند که کاریزما نه صرفاً به دلیل اسطوره بودن، بلکه به دلیل مهارت و استعداد او تقویت می‌شود.

💡 And, two years later, he became the first American to play Hamlet at the Birmingham Repertory Theatre since the great John Barrymore in 1925.

و دو سال بعد، او اولین آمریکایی بود که از زمان جان باریمور بزرگ در سال ۱۹۲۵، نقش هملت را در تئاتر رپرتواری بیرمنگام بازی کرد.