atomism

💡 Some denied the theory of atomism; some satirized it; some engaged in a good-faith debate about a bizarre-sounding idea.

برخی نظریه اتمیسم را انکار کردند؛ برخی آن را به سخره گرفتند؛ برخی دیگر درگیر بحثی صادقانه درباره ایده‌ای عجیب و غریب شدند.

💡 She begins in the 5th century B.C., when Democritus formulated his atomism, locating the ultimate nature of things in matter rather than divinity.

او از قرن پنجم پیش از میلاد آغاز می‌کند، زمانی که دموکریتوس اتمیسم خود را تدوین کرد و ماهیت نهایی اشیا را در ماده یافت، نه در الوهیت.

💡 This recognition suggests the importance not of atomism but of community and ethical commitment for the development and sustaining of these liberties.

این شناخت، نه اهمیت اتمیسم، بلکه اهمیت جامعه و تعهد اخلاقی برای توسعه و حفظ این آزادی‌ها را نشان می‌دهد.

💡 Philosophers trace atomism from Democritus to modern physics, separating historical metaphors from experimental evidence.

فیلسوفان، اتمیسم را از دموکریتوس تا فیزیک مدرن ردیابی می‌کنند و استعاره‌های تاریخی را از شواهد تجربی جدا می‌کنند.

💡 A seminar contrasted social atomism with communitarian theories, asking how institutions shape flourishing.

یک سمینار، اتمیسم اجتماعی را با نظریه‌های کمونیستی مقایسه کرد و پرسید که چگونه نهادها شکوفایی را شکل می‌دهند.

💡 Literary critics borrow atomism to analyze fragmented narratives that cohere into larger patterns.

منتقدان ادبی از اتمیسم برای تحلیل روایت‌های تکه‌تکه‌شده‌ای که در الگوهای بزرگ‌تری به هم می‌پیوندند، بهره می‌برند.