Athamas

💡 And in a dramatically resonant touch, the contralto Hilary Summers sings both the role of Ino, Semele’s sister, who truly loves Athamas, and Juno, Jupiter’s wife, who plots Semele’s destruction.

و با طنینی دراماتیک و کوبنده، هیلاری سامرز، خواننده‌ی کنترآلتو، هم نقش اینو، خواهر سمله که واقعاً عاشق آتاماس است، و هم نقش جونو، همسر ژوپیتر که نقشه نابودی سمله را می‌کشد، را می‌خواند.

💡 Prince Athamas is sung by the able, earnest countertenor Lawrence Zazzo.

«شاهزاده آتاماس» توسط لارنس زازو، خواننده‌ی توانا و جدیِ کنترتنور، خوانده شده است.

💡 It becomes the chapel where Semele is supposed to be married, following her father’s wishes, to Athamas, the Prince of Boeotia, even though she loves Jupiter, who appears in mortal form.

این کلیسا تبدیل به کلیسایی می‌شود که قرار است سمله، طبق خواسته پدرش، در آن با آتاماس، شاهزاده بوئوتیا، ازدواج کند، هرچند که او عاشق ژوپیتر است که در قالب فانی ظاهر می‌شود.

💡 A playwright reimagined Athamas in a modern courtroom, where testimony tangled love, jealousy, and unreliable narrators.

یک نمایشنامه‌نویس، آتاماس را در یک دادگاه مدرن بازآفرینی کرد، جایی که شهادت، عشق، حسادت و راویان غیرقابل اعتماد را در هم می‌آمیخت.

💡 In myth, Athamas makes desperate choices that ripple into tragedies, a reminder that fear can masquerade as prudence.

در اسطوره، آتاماس انتخاب‌های ناامیدانه‌ای می‌کند که به تراژدی تبدیل می‌شوند، یادآوری اینکه ترس می‌تواند در لباس احتیاط ظاهر شود.

💡 Illustrations of Athamas captured storm-lit tension, framing ships as metaphors for households steering blind.

تصاویر آتاماس، تنش ناشی از طوفان را به تصویر می‌کشیدند و کشتی‌ها را به عنوان استعاره‌ای از خانوارهایی که کورکورانه هدایت می‌شوند، به تصویر می‌کشیدند.