Arius

💡 By the 1500s, church frescoes and icons were depicting Nicholas slapping Arius.

تا دهه ۱۵۰۰، نقاشی‌های دیواری و شمایل‌های کلیسا، نیکلاس را در حال سیلی زدن به آریوس نشان می‌دادند.

💡 The purpose of that Council was not to promulgate some new, fringe belief but rather to decide whether those denying the deity of Jesus, led by Arius, were correct.

هدف آن شورا ترویج یک باور جدید و حاشیه‌ای نبود، بلکه تصمیم گیری در مورد صحت گفته‌های کسانی بود که به رهبری آریوس، الوهیت عیسی را انکار می‌کردند.

💡 By that point, the primary disputes centered on whether Jesus was God—the followers of a priest named Arius said no, that God created Jesus.

در آن زمان، اختلافات اصلی بر سر این بود که آیا عیسی خدا است یا خیر - پیروان کشیشی به نام آریوس می‌گفتند نه، که خدا عیسی را آفریده است.

💡 A museum label summarized Arius carefully, reminding visitors that creeds reflect history as much as abstract metaphysics.

یک برچسب موزه، آریوس را به دقت خلاصه کرده بود و به بازدیدکنندگان یادآوری می‌کرد که عقاید به همان اندازه که منعکس‌کننده‌ی متافیزیک انتزاعی هستند، منعکس‌کننده‌ی تاریخ نیز هستند.

💡 Theology students debated Arius late into the night, mapping arguments onto councils, emperors, and fragile compromises.

دانشجویان الهیات تا پاسی از شب با آریوس بحث می‌کردند و استدلال‌ها را به شوراها، امپراتورها و مصالحه‌های شکننده ربط می‌دادند.

💡 The podcast presented Arius as a complex figure whose slogans obscure nuanced positions, politics, and personalities.

این پادکست، آریوس را به عنوان شخصیتی پیچیده معرفی می‌کرد که شعارهایش، مواضع، سیاست‌ها و شخصیت‌های ظریف را مبهم می‌کرد.