Ahriman

💡 Coakley sued the Satanic group, the Church of Ahriman, on the grounds that it stole the communion wafer, which Catholics hold to be a sacred part of the Mass ritual.

کواکلی از گروه شیطانی، کلیسای اهریمن، به این دلیل که نان عشای ربانی را که کاتولیک‌ها آن را بخش مقدسی از مراسم عشای ربانی می‌دانند، دزدیده بودند، شکایت کرد.

💡 Some trace in this the Persian demonology where the good spirits surround Ormuzd and where Ahriman is the spirit of evil.

برخی در این اثر، ردپای اهریمن‌شناسی ایرانی را می‌بینند که در آن ارواح نیک، اورمزد را احاطه کرده‌اند و اهریمن، روح شر است.

💡 Gods and devils, Ormuzd and Ahriman, and other phantasms of the sky, may all be put on a microscopic slide and their struggles noted.

خدایان و شیاطین، اهورمزدا و اهریمن، و دیگر اوهام آسمان، همگی را می‌توان روی یک اسلاید میکروسکوپی قرار داد و کشمکش‌هایشان را ثبت کرد.

💡 Ormuzd was the good—the god—Ahriman the evil—the devil —and between the god and the devil was waged a perpetual war.

اورمزد، خیر - خدا - اهریمن - شر - شیطان - بود و بین خدا و شیطان، جنگی دائمی در جریان بود.

💡 Scholars debate whether Ahriman represents independent evil or metaphoric disorder, parsing hymns and later commentaries for subtle theological clues.

محققان در مورد اینکه آیا اهریمن نمایانگر شر مستقل یا اختلالی استعاری است، بحث می‌کنند و سرودها و تفاسیر بعدی را برای یافتن سرنخ‌های کلامی ظریف تجزیه و تحلیل می‌کنند.

💡 A graphic novel reimagined Ahriman as temptation incarnate, whispering expedient shortcuts that slowly undermine communities’ trust.

یک رمان گرافیکی، اهریمن را به عنوان وسوسه‌ای مجسم بازآفرینی کرد که میانبرهای مصلحتی را زمزمه می‌کند که به آرامی اعتماد جوامع را تضعیف می‌کند.