فکيه

«فَكِيه» به‌معنای «شوخ»، «خوش‌مشرب»، «سرحال»، یا «شاد و خندان» است. این واژه از همان خانوادهٔ «فكه» می‌آید و به کسی اشاره دارد که اهل خوشی و نشاط است. در فارسی می‌توان آن را «شاداب و خوش‌طبع» یا «خوش‌مشرب» ترجمه کرد.