سوره الشعرا

«شُعَرا» جمعِ «شاعر» یعنی شاعر است. این سوره «الشعرا» نام دارد زیرا در بخشی از آن دربارهٔ شاعران و جایگاه سخن و شعر در برابر حقیقت وحی سخن گفته شده است؛ همچنین داستان پیامبران بسیاری در آن آمده و بر این نکته تأکید می‌کند که وحی الهی با شعر و خیال‌پردازی متفاوت است.