لغت نامه دهخدا
( تروآد ) تروآد. [ ت ْ رُ ] ( اِخ ) خره باستانی در آسیای مرکزی که بوسیله رودهای سکاماندر و سیموایس مشروب میگردید و مرکز آن تروای سابق الذکر بود. و در سال 335 ق. م. قشون مقدونیها به سرداری کالاس در این شهر از ایرانیان شکست خوردند. و رجوع به تاریخ ایران باستان ج 1 ص 692- 723، 876 و ج 2 ص 1242 و 1243 و ماده قبل شود.
