لغت نامه دهخدا
شهرک نو. [ ش َ رَ ک ِ ن َ / نُو ] ( اِخ ) عوفی نویسد کبودجامه قبیله ای بودند ساکن بین استرآباد و خوارزم و شهری داشتند بنام «شهر نو» یا «شهرک نو» که خرابه های آن هنوز در سرزمین گوکلان دیده میشود. امیر تیمور در سال 793 هَ. ق. از گرگان به سملقان از راه شهر نو و حور حاباد تاخت.( از ترجمه سفرنامه مازندران رابینو ص 217، 218 ).
شهرک نو. [ ش َ رَ ک ِ ن َ / نُو ] ( اِخ ) نام دره ای است که آب جرجان از جبال اسند مازندران برخاسته و از راه این دره به جرجان رسیده و ببحر خزر میریزد. ( از نزهةالقلوب ص 214 ).