لغت نامه دهخدا
خنافره. [ خ َ ف ِ رَ ] ( اِخ ) عشیره ای از طائفه بنی کعب خوزستان. ( از فرهنگ جغرافیای سیاسی کیهان ص 90 ).
خنافره. [ خ َ ف ِ رِ ] ( اِخ ) نام یکی از دهستان های بخش شادگان شهرستان خرمشهر در نزدیکی شادگان، محصول عمده آن غلات دیمی و خرما و برنج است. شغل اهالی زراعت و تربیت نخل و گله داری و صنایع دستی زنان عبا و حصیر بافی است. این دهستان از یازده قریه کوچک و بزرگ تشکیل شده که جمعیت آن در حدود یازده هزار نفراست. قراء مهم آن عبارتند: از تویخی، دارای 3440 تن. مندوان، دارای 1389 تن و عده ای از ساکنان آن از طایفه آل ابوخضرند. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 6 ).
