اریسی
دانشنامه عمومی
اولین تصویر روشنی که از رقص ادیسی یافت شده است مربوط به غار مانچاپوری واقع در اودایاگیری است که مربوط به دوره امپراطوری خاراولا می شود. در این تصویر امپراتور خاراولا را به همراه دو ملکه دیده می شوند که در حال تماشای اجرای رقص تک نفره زن رقاص ادیسی را در محیط بارگاه هستند در حالیکه زنانی دیگر نیز در حال نواختن آلات موسیقی هستند. پس با این اوصاف می توان دریافت که ریشه این رقص مادی و زمینی است و جنبه پرستش روحانی خاستگاه آن نیست. بعدها، این رقص با فرهنگ معبد اریسا در هم آمیخت. این رقص با شروع مراسم از معبد یاگناث در پوری در معابد شایویته، وایشناویته و ساکتا در اریسا ادامه یافت. سنگ نبشتهای یافت شده است که بر اساس آن می توان دریافت که به خاطر دل بستگی دیوداسی کارپورسری به معابد بودایی، این رقص را به همراه مادر و مادربزرگش در آن مکان ها اجرا می کرده است. این نکته به ما نشان می دهد که آدیسی در ابتدا یک رقص درباری بوده است و بعدها در تمام مکان های مذهبی دین جین و هم چنین معابد بودایی اجرا شده است. این رقص ابتدا در معابد به عنوان یک شیوه عرضه دینی توسط ماهاریس انجام شد. تاریخ چه رقص ادیسی با مجسمه هایی که در غارهای رانیگومپ ها در اودایگیری ( اریسا ) مربوط به ۲ قرن پیش از میلاد مسیح یافت شده اند قابل پی گیری است. ادیسی به عنوان قدیمی ترین رقص باستانی که ریشه در سنت و آیین دارد شناخته می شود.