لغت نامه دهخدا
کاینه. [ ی ِ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) امر کردن باشد به شخصی که، چشم از من مگردان و با من باش، و به این معنی کایینه با دو یاء حطی هم به نظر آمده است. ( برهان ). || چشم بود، گویند کاینه بدو دار، یعنی چشم از او بر مگردان ( یادداشت مؤلف ). ظاهراً مصحف کابنه است و ( ببای موحده ) نیز قافیه هر آینه و آینه تواند بود لیکن ازشعری منسوب به نظامی عروضی برمی آید که آن را به معنی چشم خانه به کار برده اند. ( از یادداشتهای مؤلف ).
