معنی کاکول | لغت یاب

کاکول

لغت نامه دهخدا

کاکول. ( اِ ) بمعنی کاکل است که موی میان سر مردان و پسران و اسب و استر باشد. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). رجوع به کاکل شود. || اسم هندی شقاقل است. رجوع به شقاقل در مخزن الادویه شود.

فرهنگ فارسی

( اسم ) موی میان سر ( مردان و چار پایان ) فش ( در چار پایان ): [ کاکل بر الن تو چو مشکست بر سمن خوی بر عذار نغز تو چون قطره بروشی ]. ( وصاف الضره. سبک شناسی ۱٠۵: ۲ ) یا کاکل ذرت. رشته های افشانی که بر سر میو. ذرت باشد دسته ای از الیاف که بر سر میو. ذرت ( بل ) است یا کاکل شمع. دودی که بر شمع باشد. [ سوی بزم ایاز آمد باین جمع پریشانتر ز چین کاکل شمع ]. ( زلی در آمدن محمود با حکیمان بسوی ایاز ) یا کاکل صبح. اول صبح آغاز بامداد: ( شور عجیبی در چمن از بلبل صبح است این شانه سزاوار خم کاکل صبح است ). ( محمد قلی سلیم ) یا بر همزدن کاکل. پریشان کردن موی سر. یا کاکل کسی را شکستن. بر انگیختن او را بکاری ( یعنی موکشان بر سر کار کشیدن ): [ کاکلم میشکند ذوق می آشامیها رعشه هر گاه بخاک از قدحم مل ریزد ]. ( سید حسین خالص )