لغت نامه دهخدا
( ولجة ) ولجة. [ وَ ل َ ج َ ] ( ع اِ ) سمج کوه که رونده در باران و جز آن در آن درآید. به فارسی باران گریز است. ( منتهی الارب ). غاری است که عبورکننده از باران و جز آن خود را در آن میپوشاند. ( اقرب الموارد ). || خم وادی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || جای ولوج. ( اقرب الموارد ). ج، وَلَج، اولاج ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد )، وَلَجات. ( اقرب الموارد ).
ولجة. [ وُ ل َ ج َ ] ( ع ص ) بسیار درآینده: فلان خرجة ولجة؛ یعنی کثیرالخروج و کثیرالولوج است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ).