سریم

فلزی شبیه آهن، قابل تورق، و مفتول شدن که در مقابل حرارت با شعلۀ درخشان می سوزد و از آن توری چراغ درست می کنند.

سِریم ( به انگلیسی: Cerium ) عنصر شیمیایی است که در جدول تناوبی دارای نشان Ce و عدد اتمی ۵۸ است.
سریم عنصر فلزی خاکستری رنگی است که به گروه لانتانیدها تعلق دارد. این عنصر در برخی از آلیاژهای غیرمتداول در طبیعت، به کار می رود و شکل اکسید شده آن در صنعت شیشه مورد استفاده قرار می گیرد. از نظر رنگ و درخشش شبیه آهن است، اما هم نرم بوده و هم چکش خوار و انعطاف پذیر است. در بین عناصر خاکی کمیاب، تنها اروپیم واکنش پذیرتر از سریم است. محلول های قلیایی رقیق و اسیدهای غلیظ به سرعت به این فلز حمله می کنند. در صورت خراش نوع خالص این فلز با چاقو احتمال سوختن آن وجود دارد. سریم در آب سرد به آرامی و در آب گرم به سرعت تجزیه می شود. به علت نزدیکی نسبی ۴f و اربیتال های مدار بیرونی در سریم، این عنصر خواص شیمیایی جالب توجهی دارد؛ مثلاً فشردن این عنصر وقتی که در حال سرد شدن است، حالت اکسیداسیون آن را از تقریباً ۳ به ۴ تغییر می دهد. سریم در حالت اکسیداسیون ۳+ cerous و در حالت اکسیداسیون ۴+ ceric نامیده می شود. نمک های سریم ( IV ) نارنجی، قرمز یا زردفام هستند، درحالی که نمک های سریم ( III ) معمولاً سفیدند.
موارد استفاده از سریم:
• در متالورژی:
• سریم در ساخت آلیاژهای آلومینیم و برخی از فولادها و آهن ها به کار می رود.
• افزودن سریم به چدن مانع تشکیل گرافیت به هنگام انجماد شده و باعث به دست آمدن نوعی چدن چکش خوار می شود.
• به عنوان نا خالصی به ترکیب فسفر سانس در دیود نورگسیل سفید اضافه می شود.

سِریُم (cerium)
عنصری فلزی، چکش خوار، مفتول شدنی، خاکستری رنگ، با نماد Ce، عدد اتمی ۵۸، و جرم اتمی نسبی ۱۴۰.۱۲. فراوان ترین عضو سری لانتانیدهاست. در آلیاژها، قطعات الکترونیکی، سوخت های هسته ای و آتش زنه های فندک نیز به کار می رود. یونس برزلیوسو ویلهلم هِزینگر(۱۷۶۶ ـ ۱۸۵۲)، شیمی دانان سوئدی، و مارتین کلاپروتمستقلاً آن را کشف کردند (۱۸۰۴). سپس، آن را به نام سیارکسِرِس، که در آن زمان تازه کشف شده بود، نام گذاری کردند.