لغت نامه دهخدا
حطم. [ ح ُ طَ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ حطمة. || شبان که ستور را بعنف راند و بر آنها رحم نکند. ( منتهی الارب ).
حطم. [ ح َ طَ ] ( ع اِ ) بیماریی است که در پاهای ستور عارض شود. ( منتهی الارب ).
حطم. [ ح ِ طَ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ حطمة. یقال : صَعدة حطم ؛ باعتبار الاجزاء. ( منتهی الارب ).
حطم. [ ح ُ طُ ] ( ع ص ، اِ ) ج ِ حَطوم. ( منتهی الارب ). رجوع به حطوم شود.
حطم. [ ح َ طِ ] ( ع ص ) شکسته. || شکسته حال. شکسته تن. || اسپ شکسته حال از پیری. ( منتهی الارب ).