لغت نامه دهخدا
قلبة. [ ق َ ل َ ب َ ] ( ع اِ ) بیماری و ماندگی. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ): ما به قلبة؛ ای داء و عیب. ( اقرب الموارد ).
قلبة. [ ق ِ ل َ ب َ ] ( ع اِ ) ج ِ قُلْب. ( اقرب الموارد ). رجوع به قُلْب شود.
قلبه. [ ق ُ ب َ / ب ِ ] ( اِ ) چوبی دراز آهن زده که بدان به واسطه جفت گاو زمین را شکافند. ( آنندراج از غیاث اللغات ).