لغت نامه دهخدا
مقره. [ م َ ق َرْ رَ / رِ ] ( اِ ) گوی مانند از چینی و جز آن که بر تیرهای تلگراف و تلفن و برق نصب کنند و سیم را بر آن گذرانند. گلوله گونه ای از چینی و جز آن که سیم تلگراف و تلفن و غیره بر آن قرار گیرد و از خاصیت عائق بودن آنها استفاده کنند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).