لغت نامه دهخدا
مطمئن.[ م ُ م َ ءِ / م ُ م َ ءِن ن ] ( ع ص ) مأخوذ از تازی ، آرام و آسوده و راحت و راضی و خشنود و محفوظ و امن. ( ناظم الاطباء ). ایمن. خاطرجمع. استوار. بی گمان. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). و رجوع به ماده قبل شود.
- مطمئن خاطر ؛ آسوده خاطر : بدین ناحیت مقام کردند و ایمن و مطمئن خاطر بنشستند. ( تاریخ قم ص 251 ).
- مطمئن خاطر گشتن ( گردیدن ) ؛ آسوده خاطر گردیدن : با این اشاعت عدل و احسان مطمئن خاطر گشتند. ( ظفرنامه یزدی ج 2 ص 381 ).
- مطمئن شدن ؛ آسوده شدن. آرام یافتن. آرامیدن.
- مطمئن گردیدن . رجوع به ترکیب بعد شود.
- مطمئن گشتن ؛ مطمئن گردیدن.آسوده خاطر گشتن. اطمینان یافتن.