لغت نامه دهخدا
قناری. [ ق َ ] ( اِخ ) خالدات. مجمع الجزایر اسپانی در اقیانوس اطلس و به شمال غربی صحرا که 7273 کیلومتر مربع وسعت و 944400 تن سکنه دارد. عمده جزائر این مجمعالجزائر عبارتند از: قناری بزرگ ، تنه ریف ، فورته وانتورا ، لانزاروت ، گومرا ،پالما ، و هیرو ( جزیره آهن ) ، منطقه مطبوع و خوش منظری است که آن را جزایر غنی و ثروتمند گویند. محصول آنجا شراب و زراعت درختان میوه است و دو ولایت را تشکیل می دهد که حاکم نشین آنها عبارتند از لاس پالماس ، و سانتاکروز ، تنه ریف. این جزایر در سال 1402 م. کشف گردید. ( از لاروس کوچک ). رجوع به خالدات و کاناری شود.
قناری. [ ق َن ْ نا ] ( اِخ ) عبدالرحیم بن احمد. از محدثان است. ( منتهی الارب ).